Als tienjarig meisje speelde de Rooise Tamar Kocken tijdens een theatercursus bij de voorloper van Phoenix Cultuur een slechterik. Een rol die ze zich, 24 jaar later, nog altijd tot in detail herinnert. “Het heeft zó veel indruk gemaakt, ik ken de tekst nog steeds uit mijn hoofd. Ik heb geleerd hoeveel theater voor je kan doen. Ik heb er veel zelfvertrouwen door gekregen en een belangrijke basis van mijn persoonlijkheid ontdekt door allerlei rollen te spelen”. Na een theateropleiding in Leeuwarden staat ze sinds 2017 als docent voor de groep. De cirkel bij Phoenix Cultuur is inmiddels ook rond: vanaf 2025 geeft ze theaterles aan kinderen in Schijndel en Sint-Oedenrode. Wat theater haar gebracht heeft, wil ze nu doorgeven aan een nieuwe generatie. “Theater is een manier om dingen over jezelf te ontdekken.”
“Je gaat er niet dood aan als mensen naar je kijken”
Volgens Tamar is theater veel meer dan leren acteren. Tijdens een seizoen ziet ze kinderen vooral één ding ontwikkelen: ze durven steeds meer. “Het maakt niet uit hoe je bent als je met theater begint, het kan veel betekenen voor je persoonlijke ontwikkeling. Verlegen kinderen leren meer naar voren te komen. Kinderen die al makkelijker op de voorgrond staan leren juist hoe ze dat op een bewuste manier kunnen inzetten.” Misschien wel de belangrijkste les die haar leerlingen meenemen, heeft volgens haar niets met toneelspelen te maken. "Je gaat er niet dood aan als mensen naar je kijken. Dat vinden veel kinderen spannend, maar laat ze maar kijken. Je kunt dat gewoon aan. Als je dat eenmaal doorhebt, kun je daar de rest van je leven iets aan hebben."
Geen goed of fout
Een van de mooie dingen aan theater is voor Tamar dat er geen goed of fout is. Iedereen speelt een rol op zijn eigen manier. “Er is één jij. Als je die gevonden hebt, dan ben je goed bezig. Je mag fouten maken, dat is niet erg. Als je maar blijft proberen, dan kom je altijd verder!” En wat nou als je denkt dat je het niet kunt of niet durft? Daar hoeft Tamar niet lang over na te denken. “Daar komen we overheen, als je maar wilt. Het niet kunnen bestaat niet, want er valt niets te kunnen. Als je het doet, ga je het namelijk vanzelf kunnen.”
“Dit is het gewoon”
Aan het einde van het seizoen staan de kinderen samen op het podium. De buiging tijdens het slotapplaus blijft voor Tamar iedere keer bijzonder. “Wanneer ze een verhaal hebben verteld waarin alle puzzelstukjes op hun plek vielen ben ik heel trots. Het was voor iedereen een uitdagend avontuur, maar ze hebben het zich eigen gemaakt en alles klopte. Die ontlading op het eind, met trotse ouders in het publiek en trotse kinderen op het podium. Dan denk ik: ‘ja, dit is het gewoon’.”
